Orta Çağ'da bilimin gelişimi, antik dünya bilgilerini koruma ve yeniden üretme çabalarıyla öne çıkarken; Batı Avrupa'daki düşünürler antik Yunan ve Roma mirasını Arap bilim insanlarının katkılarıyla harmanladı. Kilisenin etkisi altında biçimlenen teoloji ile iç içe geçmiş bu dönem, bilimsel sorgulamayı caydırmadı ve 12. Yüzyılda eserlerin Arapça'dan Latince'ye çevrilmesi bilginin yayılmasında kritik rol oynadı.
İslam dünyasında kurulan Bağdat'taki Beyt al-Hikme (Bilgelik Evi), matematik, astronomi, tıp ve doğa bilimleri alanlarında önemli çalışmaların yapıldığı büyük bir bilimsel merkez olarak öne çıktı. Bu dönemde astronomide İbn-i Haytam ve Al-Battani, matematikte İbn-i Rüşd ve Al-Khwarizmi, tıpta ise İbn-i Sina ve Gıyasuddin Jamshid al-Kashi önemli temsilciler arasında yer aldı.
Orta Çağ'da geliştirilen ve zamanla unutulan buluşlar arasında Batlamyus'un gezegenlerin hareketlerini açıklamak için geliştirdiği geokentrik model yer alıyor. Su enerjisiyle tarımsal üretimi artıran su ile çalışan değirmenler, astrolabe ve su saatleri de dönemin navigasyon ve sanayi alanındaki temel araçları olarak kabul edildi.
Tarım toplumunda üretkenliği artırmak için su değirmenleri, sulama kanalları, arazinin sınırlandırılması ve yüceltilmiş tarım yöntemleri gibi teknolojiler geliştirildi. Tırmık ve saban gibi aletler toprağın işlenmesini verimli hale getirerek gıda üretimini artırdı.
Matematik alanında Arabistan'dan Avrupa'ya yayılan Hint-Arap sayı sistemi işlemlerde büyük kolaylık sağladı. Geometri alanındaki ilerlemeler gotik katedrallerin yapımına katkı sunarken, cebirsel denklemler üzerine yapılan çalışmalar matematiğin evriminde önemli bir yer tuttu.
Astronomi ve navigasyon alanında Kuzey Yıldızı'nın kullanımı ve pusulanın keşfi deniz yolculuklarında devrim yarattı. Manastır okulları ve ilk üniversitelerin kurulması bilimsel düşüncenin yayılmasını sağlarken, bu gelişmeler Rönesans'ın kıvılcımlarını hazırladı.